Kollsvíkingar lenda í ýmsum ævintýrum, jafnt á heimaslóðum sem á fjarlægum slóðum.  Hér segir Sigurvin Össurarson frá atviki úr síðari heimstyrjöld í viðtali við Þjóðviljann í mars 1941.

sigurvinSigurvin Bjarni Össurarson (28.03.1907-05.02.1989) fæddist í Kollsvík; sonur Össurar Guðbjartssonar bónda þar og konu hans Önnu Guðrúnar Jónsdóttur.  Þau fluttu að Láganúpi 1914 og bjuggu þar til 1927 er þau fluttu að Mýrum í Dýrafirði.  Skólagangan fólst í þriggja vikna farkennslu hjá séra Þorvaldi í Sauðlauksdal, en Sigurvin aflaði sér yfirgripsmikillar þekkingar á eigin spýtur; einkum var málakunnáttu hans við brugðið. Sigurvin flutti til Reykjavíkur 1930 og vann í fyrstu ýmis störf í landi.  Var síðan 10 ár á togaranum Geir, þar sem það atvik gerðist sem hér er lýst.  Sigurvin gerðist róttækur og öflugur félagi í Kommúnistaflokki Íslands.  Ásamt öðrum stóð hann fyrir stofnun Pöntunarfélags Skildinganess árið 1933 og var fyrsti stjórnandi þess.  Hann var vörubílstjóri á stríðsárunum og gerði auk þess út á hrognkelsi.  Á sjötta áratugnum stofnaði hann ásamt fleirum fyrirtækið Ístorg, sem flutti inn vörur m.a. frá Sovétríkjunum og Kína.  Síðar hafði hann lengi umboð fyrir Hellesen rafhlöður á vegum fyrirtækis síns Hnitbergs.  Fyrri kona Sigurvins var Guðrún Helga Kristjánsdóttir frá Grundum í Kollsvík, og eignuðust þau sex börn; en Guðrún lést 1967.  Síðari kona Sigurvins var Zíta Benediktsdóttir og eignuðust þau þrjú börn.  Síðustu ár sín dvaldi Sigurvin löngum að Ási í Örlygshöfn, sem hann eignaðist eftir Gunnar bróður sinn; nærri sínum bernskuslóðum. Þar gerði hann m.a. út á hrognkelsi.  

Þjóðviljinn; frétt 21.03.1941: 

Togarinn Geir kom hingað úr Englandsför í fyrrakvöld. Höfðu skipverjar þá sögu að segja að þeir höfðu verið stöðvaðir og skipið rannsakað af brezkum kafbát. Gaf hinn brezki kafbátsforingi þá skýringu á þessu, að hann hefði daginn áður rekizt á þýzkan togara, alvopnaðan, sem hefði verið búinn íslenzkum hlutleysiseinkennum. Hefði togara þessum verið sökkt. Sigurvin Össurarson háseti á togaranum Geir, skýrði Þjóðviljanum frá þessum atburði á þessa leið: 


„Ég átti tal við foringja þann, sem rannsakaði Geir og sagði hann mér alla söguna um þýzka togarann. Síðastliðinn sunnudag, hinn 16. þ. m. vorum við staddir um það bil 30 sjómílur norður af Barrahead á Skotlandi. Veður var gott, mistur í lofti og skyggni slæmt. Þetta var á fimmta tímanum. Um kl. 4,35 sáum við kafbát, sem kom á móti okkur og stefndi á bakborðskinnung. Hann var í lítilli fjarlægð. Við sem á vakt vorum gerðum skipstjóra aðvart og fyrirskipaði hann að allir skyldu vera viðbúnir að fara í bátana. Eftir skamma stund var báturinn þvert af okkur. Hann hélt ferðinni áfram, en er hann var kominn nokkuð aftur fyrir okkur nam hann staðar og hélt kyrru fyrir í nokkrar mínútur.  Síðan sneri hann við og stefndi í áttina til okkar á mikilli ferð, tók hann þá að senda út mors-merki, en þau voru undir sól að sjá frá okkur og gátum við ekki greint annað af merkjunum, en fyrirskipun um stöðvun, og var henni tafarlaust hlýtt.  Þegar báturinn var kominn í kallfæri, heyrðum við að kallað var frá honum: Út með bátana. Var þeirri skipun einnig hlýtt tafarlaust. 
Kafbáturinn var undir brezkum fána, en við töldum víst að hanm væri þýzkur, en sigldi undir fölskum fána. Við töldum víst að togaranum yrði sökkt og ætluðum að róa aftur fyrir bátinn, til þess að verja okkur sprengjubrotum, en þá var gefið merki um að við skyldum hafa samband við bátinn og reri þá bátur skipstjóra til hans. Voru þá tveir kafbátsverjar sendir um borð í Geir. Rannsökuðu þeir skipsskjölin, kváðu þeir að allt væri með feldu og að við mættum fara okkar leið. Kafbátsskipstjórinn og liðsforingi sá, sem rannsakaði skipið, skýrðu þennan atburð hvor í sínu lagi á þessa leið: Daginn áður þ. 15. þ. m. hafði kafbátur þessi hitt togara á þessum slóðum. Togarinn var líkur Geir búinn öllum íslenzkum hlutleysiseinkennum, þar á meðal nýmáluðum fánum á síður.
Þegar betur var að gáð kom í ljós að þetta var þýzur togari vopnaður 2 fallbyssum, djúpsprengjum og tundurduflum. Togara þessum var sökkt. Kafbátsmenn kvöddu okkur með virktum og buðu okkur kaðal til að gera að bátatalíum skipsins og jafnvel mat. Um klukkan 4,55 var þessu ævintýri lokið og við héldum okkar leið og bar ekkert til tíðinda á ferð okkar eftir það. Það er hart að ekki einu sinni hin vopnlausa íslenzka smáþjóð skuli fá að hafa óblettaðan fána sinn í friði án þess að reynt sé að skýla illvirkjunum á hafinu með honum“.

Botnvörpungurinn Geir RE 241 var smíðaður 1912 en gerður út frá Reykjavík milli 1920 og 1946.  Síðan gerður út frá Færeyjum þar til hann var seldur í brotajárn 1952.  Hann var 306 brl, með 550 ha 3ja þrepa gufuvél.